Spaanse linkse activist uit huis verjaagd door migrant die ze in huis heeft gehaald

 

In Spanje zorgt het verhaal van Estíbaliz Kortazar voor veel ophef. Kortazar woont in Basauri, in Baskenland, en heeft een duidelijke linkse en groene politieke achtergrond. Ze was politiek actief binnen het Elkarrekin Podemos-blok en stelde zich kandidaat voor progressieve en groene partijen. Daarnaast was ze als vrijwilliger betrokken bij hulp aan mensen zonder woning. Via dat werk leerde ze eind 2023 een 48-jarige man van Maghrebijnse afkomst kennen. Ze besloot hem te helpen door een kamer in haar eigen woning te verhuren voor 350 euro per maand. Aanvankelijk verliep dat volgens haar goed en betaalde de man ongeveer een jaar lang zijn huur. Daarna zou de situatie volgens Kortazar volledig zijn geëscaleerd.

Kortazar zegt dat de man steeds meer overlast veroorzaakte en haar intimideerde. Hij zou ’s nachts de televisie hard hebben gezet, met deuren hebben geslagen, de woning niet hebben schoongemaakt en spullen hebben beschadigd of meegenomen. Ook zou hij haar hebben uitgescholden voor onder meer „puta” en „perra sucia” en seksuele toespelingen hebben gemaakt. Toen Kortazar hem duidelijk maakte dat hij moest vertrekken, zou hij hebben geweigerd. Een poging om de situatie met hulp van een kennis op te lossen, liep volgens haar eveneens uit de hand. De huurder zou tijdens een confrontatie die kennis in het gezicht hebben gebeten. Volgens Kortazar moest de man daarvoor naar het ziekenhuis en kreeg hij tien hechtingen. Deze beschuldigingen zijn gebaseerd op het relaas van Kortazar en zijn niet allemaal door een rechter vastgesteld.

 

Spaanse linkse activist uit huis verjaagd door migant die ze in huis heeft gehaald

 

Het huurcontract liep op 31 december 2024 af. Kortazar wilde het niet verlengen, maar volgens haar bleef de man in de woning en stopte hij met betalen. In Spanje wordt zo’n situatie vaak omschreven als een inquiokupa: iemand die aanvankelijk legaal huurder was, maar na afloop van het contract niet vertrekt. Kortazar stapte naar de politie en begon een juridische procedure om hem uit haar woning te krijgen. Volgens de berichtgeving verliep die procedure moeizaam. Uiteindelijk besloot Kortazar op 6 juni 2025 zelf haar woning te verlaten, omdat ze naar eigen zeggen bang was geworden en de situatie niet langer aankon. Ze trok tijdelijk bij haar broer in en zocht psychologische hulp. In die zin kun je stellen dat ze uit haar eigen huis werd verjaagd: niet omdat een rechter haar eruit zette, maar omdat zij zich volgens haar eigen verklaring genoodzaakt voelde te vertrekken.

Juist haar politieke achtergrond maakte het verhaal extra explosief. Op sociale media werd haar situatie al snel samengevat als: een linkse activiste die zich inzette voor mensen zonder woning, neemt een migrant in huis en wordt vervolgens zelf uit haar woning verdreven. Dat is een versimpeling, want Kortazar gaf de man geen gratis onderdak: ze verhuurde een kamer voor 350 euro per maand en hij betaalde aanvankelijk gewoon huur. Toch is de ironie van het verhaal duidelijk en verklaart die waarom de zaak zoveel aandacht kreeg. Critici van het linkse migratie- en woonbeleid zien haar verhaal als een voorbeeld van wat er volgens hen kan gebeuren wanneer idealisme botst met de juridische werkelijkheid. Het vermeende bijtincident en het feit dat Kortazar uiteindelijk zelf haar huis verliet, hebben dat beeld alleen maar versterkt.